Geschiedenis

De Priesterbroederschap St. Pius X

Korte historische schets 1968-1995

 

Een presentatie, gegeven door pater Ramon Angles te Kansas City, Missouri, in januari 1996 ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van de stichting van de priesterbroederschap.

De geschiedenis van de Priesterbroederschap St. Pius X begon natuurlijk in de geest van God. Geloof echter niet dat haar oorsprong in de tijd uitsluitend gezocht moet worden in de era van de naconciliaire crisis. De Priesterbroederschap St. Pius X werd mogelijk gemaakt door de providentiële vooruitziende blik van een buitengewone man, pater Le Floch, directeur van het Frans Seminarie te Rome, die in de jaren 1920 een groep vormde van toekomstige prelaten en priesters die, door hem gewaarschuwd voor de gevaren van de modernistische infiltratie van de Kerk, aan haar tradities trouw en gehecht bleven tijdens de neoprotestantse revolutie. Pater Le Floch kondigde in 1926 aan: « De ketterij die op nu geboren wordt zal een van de meest gevaarlijke van allen zijn; de overdrijving van het aan de paus verschuldigde respect en de onwettige uitbreiding van zijn onfeilbaarheid »

Een dankbare aartsbisschop Lefebvre sprak dikwijls over zijn grote leermeester, en we zullen in deze historische recollectie herhaaldelijk gestalten zien verschijnen van mannen van de Kerk, die dicht bij de priesterbroederschap staan en tezamen met onze stichter studeerden onder de voorbeeldige leiding van pater Le Floch.

11 april 1968

Het was 11 april 1968, Witte Donderdag. In het kleine Zwitserse dorp Saxon zat Alfonse Pedroni in het dorpscafé. Hij hoorde een opgeblazen zakenman opscheppen dat hij over enkele maanden de kapel en de oude boerderij van Ecône zou kunnen dynamiteren. Het contract zou eerdaags getekend worden. Voor de dag om was besloten Alfonse en Marcel Pedroni en hun vrienden Gratien Rausis, Roger Lovey en Guy Genoud, het eigendom te kopen, dat ooit in bezit geweest was van de Kanunniken van Sint Bernardus en het heiligdom bevatte van Onze Lieve Vrouw van het Veld. Zij brachten een bezoek aan mgr. Adam, bisschop van Sion (Sitten) om hem op de hoogte te stellen van hun plannen. De bisschop wenste ze geluk, maar zei dat de Kerk een roepingencrisis doormaakte en dat er geen hoop was Ecône te redden en als vormingshuis te gebruiken zoals zij dat wensten. In de week daarop kwamen deze katholieke heren er achter dat de zakenman voornemens was in Ecône een complex te bouwen van nachtclub, restaurant en motel. Op 31 mei, feest van Maria Koningin, verkochten de kanunniken Ecône. Niet aan de teleurgestelde projectontwikkelaar maar aan Alfonse en zijn vrienden, die een noodlening van de bank hadden gekregen. Ze waren blij, maar wisten niet precies wat ze met het eigendom, dat zij voor ontwijding hebben gered, moesten doen.

Het generaal kapittel van de paters van de H. Geest herzag, ook in 1968, zijn constituties in de geest van het concilie. Aartsbisschop Marcel Lefebvre, generaal overste, protesteerde hiertegen bij de Heilige Congregatie voor de Religieuzen te Rome en men nodigde hem uit een rustpauze te nemen en op vakantie te gaan. Hij bood zijn ontslag aan en trok zich terug als rector van een klooster in Rome.

In mei 1968 wapperde de communistische vlag vanaf het grote balkon van het Frans Seminarie te Rome ter ondersteuning van de revolutionaire studenten in Parijs. Een minuscule groep seminaristen, nog steeds gekleed in soutane en gemeden door de rest van hun medestudenten en docenten, wendde zich tot mgr. Lefebvre om hulp. Hij stuurde ze naar de nog conservatieve Universiteit van Fribourg in Zwitserland, aangemoedigd door de abt van Hauterive en de Dominicaan en theoloog, pater Philippe. De aartsbisschop vertelde ons over deze vroege poging: «Ik zei tegen deze heren, die er op aandrongen iets voor deze seminaristen te doen en mij vroegen persoonlijk voor hen te zorgen: "Ik ga naar bisschop Charrière; als hij me zegt dat ik mijn gang kan gaan, dan zie ik daarin een teken van de wil van God." Ik zei dit omdat ik het echt niet wilde; ik voelde me oud en ik was er zeker van dat ik een dergelijk werk niet kon ondernemen. Als je 65 bent begin je niet meer aan een werk zoals dat van de priesterbroederschap. Als iemand me het aantal priesters had gezegd en wat de broederschap vandaag zou zijn, zou ik alleen maar vriendelijk geglimlacht hebben. Dus ik wilde niet, maar bisschop Charrière stond er op: "Het mòèt, het mòèt, ù moet, u moet; handel, handel, doe het, doe het! Doe iets, huur een huis, laat deze seminaristen niet in de steek. U weet wat er aan de hand is in de Kerk. Wij moeten absoluut de goede tradities vasthouden." Dit was het teken. Daarom is de broederschap geen persoonlijk werk; het zou nooit door God gezegend zijn als het dat wèl was geweest. Het was beslist een werk van God.»

1970

En toen, als een aanvullend bewijs dat de bisschop van Lausanne, Genève en Fribourg ons bestaan wenste, bevestigde hij onze constituties, keurde deze goed op 1 november 1970 en nam de canonieke stichting ter hand van de Internationale Priesterbroederschap van Sint Pius X in zijn diocees (zie The Angelus, november 1995).

Ondertussen boden de Zwitserse leken het eigendom van Ecône aan aartsbisschop Lefebvre aan via een locale pastoor, de zeereerwaarde heer Bonvin, confrater van de aartsbisschop in het Frans Seminarie te Rome. De seminaristen verlieten de gehuurde 12 kamers van het Don Bosco Huis in Fribourg en in september 1970 begon het eerste jaar te Ecône met de warmhartige goedkeuring van mgr. Adam, de bisschop van Sion (Sitten).

1971-1976

Monseigneur Lefebvre verwachtte een lange wachttijd voor de tweede canonieke stap, de goedkeuring van Rome, van kracht zou worden. Slechts vier maanden verstreken tot 18 februari 1971, toen kardinaal Wright, prefect van de Heilige Congregatie voor de Clerus, de priesterbroederschap officieel goedkeurde en aanmoedigde. Het Romeinse document erkent het internationale karakter van de priesterbroederschap plus het feit dat vele bisschoppen van over de wereld haar goedkeuren en prijzen. De kardinaal was gelukkig dat de priesterbroederschap zou bijdragen aan de verspreiding van de katholieke clerus over de wereld.

Onze stichter was zeer verrast dat zijn kleine geloofswerk nog een andere bemoediging ten deel viel. Toen enkele priesters van buiten mee wensten te doen met het werk van de priesterbroederschap, legde aartsbisschop Lefebvre de zaak aan Rome voor, en de Romeinse Curie, die zijn wensen anticipeerde, maakte deze priesters geheel los van hun bisschoppen en zelfs van hun kloosterorden om hen uitsluitend afhankelijk te maken van de Priesterbroederschap St. Pius X. Deze officiële daad van Rome erkent het recht van de Priesterbroederschap St. Pius X om haar leden te incardineren.

In de wisselvalligheden van de jaren die kwamen zou het modernistische Rome onze priesterbroederschap publiekelijk afkeuren, haar vruchten zowel als haar geest. Het doet er weinig toe als we weten dat het aan de traditie getrouwe Rome de broederschap goedkeurde en haar officieel de zendingsopdracht gaf het katholieke priesterschap te handhaven. Uiteindelijk constitueert dit mandaat van de Kerk de hoofdreden en de noodzaak van de bisschopswijdingen van 1988.

Op 3 april 1969 stelde de apostolische constitutie Missale Romanum een nieuwe misorde voor. Aartsbisschop Lefebvre bracht een groep van 12 theologen bijeen, die onder zijn leiding het Kort Kritisch Onderzoek, dikwijls de Ottaviani Interventie genoemd, schreef. De kardinalen Ottaviani en Bacci schreven inderdaad een voorwoord en boden de studie aan Paulus VI aan. Omdat er geen antwoord kwam van het Vaticaan, kondigde de aartsbisschop op 10 juni 1971 aan zijn seminaristen aan, dat hij weigerde deze nieuwe geprotestantiseerde liturgie te aanvaarden: «Hoe kan ik er mee akkoord gaan de Mis van alle tijden te verlaten of toe te geven deze op hetzelfde niveau te plaatsen als de Novus Ordo, ontworpen door Annibale Bugnini in participatie met protestanten, om er een dubbelzinnige maaltijd van te maken die het Offertorium totaal elimineert en de woorden van de Consecratie zelf raakt.»

1971

In 1971 traden 24 kandidaten in het seminarie van Ecône in. Nog 32 andere zouden hen in oktober 1972 vergezellen. Maar tijdens de kerstvakantie begon de narigheid. De Franse bisschoppen, gretige medeplichtigen van de modernistische samenzweerders, hielden iedere stap tot uitbreiding van de jonge broederschap scherp in de gaten. Kardinaal Lefebvre, zijn neef, waarschuwde de aartsbisschop: «Het Franse episcopaat zal je nooit vergeven wat je op het concilie gedaan hebt.» Jaloers op en bezorgd om het onverwachte succes, begonnen zij een discrediteringscampagne. De aartsbisschop was op de hoogte van deze jaloezie en had kardinaal Marty al een ontmoeting met de bisschoppen voorgesteld bij de komende vergadering van de bisschoppenconferentie te Lourdes om hun de situatie van Ecône uit te leggen. De kardinaal hield er aan vast dat er op deze vergadering geen sprake van Ecône zou zijn. De bisschoppenvergadering in Lourdes etiketteerde Ecône als «een clandestien seminarie», alsof zij niet wist dat zijn canonieke situatie volkomen regulair was en niet van hun jurisdictie afhankelijk.

1973

In 1973 werd te Fribourg kortstondig een preseminarie geopend, maar slechts voor een paar maanden, om gesloten te worden wegens de verergerende toestand van de universiteit. Seminaries van de broederschap werden geopend te Armada, Michigan (1973) en te Albano, Rome (1974). Het complot om Ecône te sluiten werd voortgezet en de Franse bisschoppen zetten Rome onder druk om de priesterbroederschap op te heffen. Zij waren bang dat traditionele priesters terug zouden keren in hun bisdommen en zodoende een traditioneel katholieke verzetsbeweging zouden creëren. Het is waarschijnlijk op dit tijdstip dat kardinaal Villot paus Paulus VI overreedde te geloven dat onze seminaristen een eed tegen de paus moesten afleggen. Villot zei tegen kardinaal Etchegaray, die het overal herhaalde: «Binnen zes maanden bestaat Ecône niet meer.»

1974

Het werd 11 november 1974. Na het ontbijt riep de aartsbisschop de communiteit bij elkaar om aan te kondigen dat dezelfde dag nog twee apostolische visitatoren zouden arriveren uit Rome. Zij spraken met de seminaristen en de professoren en hielden hun schandalige meningen voor zoals: de wijding van gehuwde mannen zal spoedig iets normaals zijn, de waarheid verandert met de tijd en het traditionele begrip van de verrijzenis van onze Heer staat open ter discussie. Deze opmerkingen bewogen aartsbisschop Lefebvre zijn beroemde Verklaring (Déclaration) van 21 november te schrijven. Terwijl Paulus VI openlijk over de zelfvernietiging van de Kerk sprak, proclameerde mgr. Lefebvre zijn aanhankelijkheid aan het eeuwige Rome en zijn afwijzing van het neomodernistische en neoprotestantse Rome van Vaticanum II: « Om ons heil te verzekeren is de enige houding van trouw aan de Kerk en aan de katholieke doctrine, een categorische weigering de hervorming te aanvaarden. Wij zullen ons werk, de vorming van priesters onder de ster van het eeuwen oude magisterium, voortzetten in de overtuiging dat wij aldus doende, geen groter dienst kunnen bewijzen aan de Kerk, aan de paus en aan toekomstige generaties. »

1975

Het jaar 1975 begon met een grootschalige perscampagne tegen de aartsbisschop. Vandalisme verstikte de atmosfeer rond het seminarie: graffiti, nachtelijke opbellerij, kapot schieten van de ramen, nachtelijke binnendringers. Op 13 februari ondervroegen drie kardinalen aartsbisschop Lefebvre, en een van hen, de Franse kardinaal Garrone, noemde hem «een dwaas». Tegen de canonieke wetgeving in, werd de priesterbroederschap op 6 mei 1975 ongeldigerwijs opgeheven.

De Franse kardinaal Villot dwong kardinaal Staffa het rechtmatige canonieke beroep van aartsbisschop Lefebvre bij de Apostolische Signatuur, het opperste gerechtshof van de Kerk, te weigeren. De kardinaalstaatssecretaris schreef aan alle bisschoppen van de wereld om hen te vragen incardinatie van leden van de priesterbroederschap te weigeren. De val was nu gezet: zonder incardinatie geen priesterlijk werk, en omdat de priesterbroederschap verondersteld werd opgeheven te zijn zou aartsbisschop Lefebvre niet langer priesters kunnen wijden voor ons instituut. Hij beantwoordde deze illegale veroordeling met een bedevaart van de hele priesterbroederschap om de aflaten van het Heilig Jaar 1975 te verdienen.

Paulus VI gispte aartsbisschop Lefebvre tijdens het consistorie van mei 1976 als «ongehoorzaam aan de nieuwe liturgie». Kardinaal Benelli vroeg de aartsbisschop de nieuwe Mis toch tenminste één keer te celebreren, en beloofde hem in naam van de paus dat dit gebaar voldoende zou zijn de moeilijkheden op te lossen. De aartsbisschop weigerde en op 29 juni wijdde hij publiekelijk in de velden van Ecône 12 nieuwe priesters voor de priesterbroederschap. De 23ste juni verbood een suspensio a divinis hem de nieuwe Mis te celebreren, en ook, zoals de aartsbisschop niet zonder gevoel voor humor zei, om priesters te wijden, want de broederschap bestaat immers niet meer!

In de weken die volgden vormde de veroordeling voor duizenden gelovigen de aanleiding om publiekelijk hun gehechtheid aan aartsbisschop Lefebvre te manifesteren. In het midden van de zomer verzamelen zich 10.000 mensen in Lille (Rijssel) om hun steun aan mgr. Lefebvre te betuigen (zie The Angelus, november 1995).

In plaats van de vreugdevol door de massamedia aangekondigde excommunicatie, ontving paus Paulus VI de aartsbisschop privé op 11 september op Castel Gandolfo. Tijdens deze ontmoeting werd duidelijk dat de paus opzettelijk verkeerd geïnformeerd werd door oneerlijke medewerkers.

1977

In februari 1977 bevrijdden traditionele katholieken de St. Nicholas du Chardonnet in Parijs. Mgr. Ducaud Bourget en abbé Coache riepen de gelovigen op voor een conferentie ter ondersteuning van de aartsbisschop en leidden hen naar de oude kerk van St. Nicholas, slechts enkele meters verwijderd. Een stomverbaasde parochiepriester die de Novus Ordo Mis celebreerde voor ongeveer 40 mensen had net aangekondigd dat de kerk nog slechts twee dagen per week opengesteld zou worden. Plotseling zag hij een immense massa respectvol en in eerbiedige stilte de kerk binnenkomen. Een wonder? Ja, inderdaad, omdat een processiekruis aan het einde van de instromende menigte de aankomst vanaf de straat markeerde van de clerus die de waarachtige H. Mis zou gaan opdragen aan het waarachtige altaar. De maaltijdtafel werd verwijderd, de priester naar de deur geëscorteerd. Het wonder van de St. Nicholas duurt voort tot op de dag van vandaag.

De herfst van 1977 zag 38 nieuwe seminaristen komen ondanks de veroordelingen. In oktober had de broederschap 40 priesters, 150 seminaristen, 20 priorijen en 3 seminaries. De zusters van de broederschap, gesticht in 1974, verplaatsten hun noviciaat naar Albano en hun moederhuis naar Saint Michel-en-Brenne onder leiding van eerwaarde moeder Gabriel Lefebvre.

1978

In 1978 werden 4 priorijen in Frankrijk verworven, een eigendom op Long Island, New York, en de priorij te Madrid. Het Duitse seminarie verhuisde van Weissbad naar Zaitzkofen (bij Schierling in Beieren). In de Amerikaanse staat Kansas werd het college van de Jezuïeten, Saint Mary's, eveneens door de broederschap aangekocht.

Op 16 november ontving de nieuwe paus, Johannes Paulus II, de aartsbisschop in Rome. Na een lang gesprek was de paus bereid alle restricties op de traditionele H. Mis op te heffen, maar kardinaal Seper, die op de achtergrond stond, riep onmiddellijk uit: «Zij zullen een banier van deze Mis maken!», een opmerking die een negatieve indruk op de paus maakte.

Ondertussen werd in Argentinië een bescheiden seminarie geopend te Buenos Aires, in de Venezuelastraat, met 12 kandidaten.

1979

In juni werd te Rickenbach in Zwitserland een oude herberg aangekocht om ons eerste generalaat te worden. In de loop van de zomer werd een groot eigendom gekocht op 20 kilometer ten noorden van Turijn, te Montalenghe, Italië, als retraitehuis. Het Amerikaanse seminarie verhuisde naar Ridgefield, Connecticut.

Op 15 augustus was de aartsbisschop in St. Mary's in Kansas voor de eerste Maria-bedevaart:

«Het was een daverend succes. Meer dan 2000 mensen kwamen van overal. Ik hoop dat deze plek een groot heiligdom wordt voor heel Amerika, en een centrum van devotie en gebed tot de Gezegende Maagd, want zij alleen is in staat het zedelijke bederf te stoppen, dat steeds maar groeit in dit immense land.»

En over Frankrijk:

«De ervaring met onze twee eerste scholen, Saint Michel in Chateauroux en l'Etoile du Matin (Morgenster) wekt in ons grote hoop voor de waarlijk christelijke vorming van jongemannen en roepingen, die zeker zullen voortkomen in zo'n excellente atmosfeer. Moge God toelaten dat onze scholen in aantal toenemen.»

Het jaar werd bekroond op 23 september door de viering van het gouden priesterjubileum van de aartsbisschop in Parijs, waar hij opriep tot een katholieke kruistocht voor het herstel:

«Wij moeten een kruistocht ondernemen, gebaseerd op het Offer van de H. Mis. Om het christendom te herscheppen zoals de Kerk dat wil, op dezelfde beginselen, dezelfde H. Mis, dezelfde sacramenten, dezelfde catechismus, dezelfde H. Schrift. Een kruistocht van jonge mensen, van katholieke gezinnen, van gezinshoofden, een kruistocht van priesters.» (Archbishop Marcel Lefebvre, Collected Works, deel 1, verkrijgbaar bij Angelus Press)

1980

Ter gelegenheid van onze tiende verjaardag schreef de aartsbisschop:

«Onze houding van de laatste tien jaar moet zonder aarzeling worden voortgezet voor de bestwil van de Kerk, om de autoriteiten van de Kerk te helpen uit de wanorde te komen die zij onvoorzichtigerwijs zelf hebben veroorzaakt. De slotsom van deze verjaardag moet zijn: depositum custodire, het onderpand van het geloof bewaren, bron van genade en heiliging.»

In Frankrijk kondigde de aartsbisschop de opening aan van de "Facultés Catholiques Saint Pie X", spoedig daarna "Institut Universitaire Saint Pie X" genaamd. Hij schreef:

«De docenten zelf hebben op deze stichting aangedrongen door zich tot de Priesterbroederschap St. Pius X te richten als enig instituut dat in staat is een zekere en permanente doctrine te handhaven voor geesten die naar de waarheid dorsten .»

In mei bezocht hij de Verenigde Staten. Op 23 mei zei hij: «C'est magnifique, c'est une cathédrale.» De delicaat-nasale Franse stem van aartsbisschop Lefebvre weerkaatste tegen de muren van de kerk van Saint Vincent de Paul in Kansas City, Missouri. Gebouwd in 1922 werd deze kerk meer dan een halve eeuw lang bediend door de paters Vincentianen. Na het concilie werden er in het gebied van de stad 11 kerken gesloten en de kerk werd verkocht aan een niet-denominale groep, daarna kwam zij bij het diocees terug, dat de kerk in bewaring hield tot de verkoop aan de Crusaders Community Church. De rest is verleden tijd. De klassieke schoonheid van dit gebouw is een blijvend getuigenis van de liefde voor de Kerk van Amerikaanse katholieken in een tijdperk van geloof:

«Wij krijgen van over de hele wereld verzoeken om priesters te vormen en te sturen. Op dit ogenblik zou ik al 150 of 200 priesters extra nodig hebben om aan de vragen van de gelovigen te kunnen voldoen.»

«Ik was in staat met grote tevredenheid de buitengewone ontwikkeling te bevestigen van groepen gelovige katholieken, zowel in de kapellen van onze priester-vrienden als binnen de broederschap. St. Mary's College, de school van St. Louis, Missouri, de prachtige kapel en het rectoraat van Phoenix, Arizona, en, op het laatste moment, de verwerving van een grote kerk in Kansas City, zijn redenen van hoop op de voortzetting van de Kerk in de Verenigde Staten.»

Ecône zag de aankomst van negen seminaristen uit Argentinië, die hun theologiestudie kwamen voltooien, maar eerst nog Frans en Latijn moesten leren.

In Ridgefield hadden we 12 nieuwe kandidaten. Aartsbisschop Lefebvre zei:

«Wij krijgen van over de hele wereld verzoeken om priesters te vormen en te sturen. Op dit ogenblik zou ik al 150 of 200 priesters extra nodig hebben om aan de vragen van de gelovigen te kunnen voldoen.»

1981

Tijdens een bezoek, vroeg in het jaar, aan de Verenigde Staten, wijdde aartsbisschop Lefebvre het complex Jesus and Mary in El Paso, Texas, in. In de namiddag van 4 januari werden 200 kinderen gevormd. Op 6 januari, vier jaar nadat aan aartsbisschop Lefebvre een visum was geweigerd door de druk die de bisschoppen van Mexico op hun regering uitoefenden, overschreed onze stichter de grens met Mexico voor wat een triomftocht bleek te worden door het land van de Cristeros (zie The Angelus, dec. 1993). Continu gevolgd door de Mexicaanse geheime politie bezocht de aartsbisschop in het zuiden grote gebieden van de armste indianen, die, hoogst verbaasd, een bevestigend antwoord ontvingen op hun vraag om een waarachtig katholieke bisschop om hun strijd voor het geloof te ondersteunen tegen de communistische clerus, die het geloof aan de bevrijdingstheologie had uitverkocht.

Hij werd ontvangen als een zegevierende held, die tussen een juichende menigte van duizenden mensen door liep, in dorpen die versierd waren met linten, guirlandes en de heerlijk geurende bloemen van deze geografische breedte. Sommige autochtone mensen liepen meer dan 150 kilometer door de bergen om hun kinderen voor het Vormsel te brengen, de bisschopsring te kussen en de zegen te krijgen van mgr. Marcel Lefebvre, «el hombre justo» (de rechtvaardige). In Tlaxiaco, terwijl de diocesane bisschop de Nieuwe Mis celebreerde voor 25 aanwezigen, woonden duizenden de plechtige ceremonies van aartsbisschop Lefebvre bij.

In Rome schreef kardinaal Seper, de pauselijk gedelegeerde voor de dialoog met de priesterbroederschap, op 19 februari een brief waarin hij een toespeling maakte op de mogelijkheid van het sturen van een kardinaal om een oplossing te vinden voor het liturgische probleem en de canonieke situatie van de priesterbroederschap.

De aartsbisschop vertrok voor een lange missionaire reis naar Zuid-Afrika en daarna naar Argentinië, waar hij op 15 augustus de eerste steen legde van het seminarie in La Reja, dicht bij Buenos Aires. Op verzoek van bisschop Antonio de Castro Mayer, die spoedig gedwongen met emeritaat zou gaan, bezocht hij ook Brazilië:

«Wij hopen dat hij nu in staat zal zijn enige actie te ondernemen op het niveau van de universele Kerk in de huidige crisis.»

In hetzelfde jaar reisde hij naar Australië om de stichting van de eerste priorij in Sydney voor te bereiden:

«Ik moet erkennen dat de Australische priesters, getrouw aan de traditie, en de leken, hard gewerkt hebben in de laatste jaren. Bij mijn laatste reis in 1973 waren de groepen in Sydney en Melbourne samengesteld door enkele families; deze keer waren er 700 gelovigen aanwezig bij de toediening van het Vormsel en de H. Mis te Sydney; bijna evenveel in Melbourne, en rond de 150 in Adelaide, Perth en ook in Wanganui in Nieuw Zeeland. Deze regio vestigt grote hoop en verdient eerste prioriteit.»

Vijfenzeventig nieuwe kandidaten traden in onze seminaries in.

In Rome ging kardinaal Seper zijn beloning tegemoet. Zijn laatste brief van oktober stelde geen enkele oplossing voor. Traditionele katholieken zijn de enige slachtoffers van de tolerantie en van de vrijheid van godsdienst, terwijl zij in werkelijkheid de enigen zijn die de waarheid verdedigen.

1982

Op 1 maart kocht Sint Jozef voor ons onze eerste kerk in Londen. Zij biedt plaats aan 300 gelovigen.

Kardinaal Ratzinger verving kardinaal Seper als persoonlijke vertegenwoordiger van de paus. De aartsbisschop had in maart een lang gesprek met hem. Rome wenste (en wenst) dat wij zeggen dat de liturgiehervorming goed is, zelfs indien wij enig voorbehoud daarover hebben en wij terecht denken dat zij minder goed is dan de oude liturgie. De aartsbisschop zei:

«Nu geloven wij dat de hervorming slecht is, door het oecumenisme vergiftigd; wij weigeren haar te aanvaarden en wij zijn verplicht alle gelovigen daar tegen te waarschuwen. Alleen God weet hoe lang de hervormers hun ogen zullen sluiten voor de vernietiging van het geloof, de moraal, de instituties.»

In Martigny, nabij Ecône, werd op 20 maart gedurende de hele nacht een gebedswake gehouden, geïnspireerd door de boodschap van Onze Lieve Vrouw van Fatima, die om gebed en boete vraagt. Drieduizend pelgrims woonden de toewijding van de wereld, en in het bijzonder van Rusland, aan het Onbevlekt Hart van Maria bij. In anticipatie op de huidige verdwazing rond het nieuwe millennium, verklaarde de aartsbisschop kalm en ferm:

Met Pasen publiceerden vijf monsignori en 20 diocesane priesters van het bisdom Campos een getuigenis van het katholieke geloof ten aanzien van de huidige dwalingen, een uitmuntend document dat de authentieke doctrine verdedigt en de tradities van de Kerk. Zij schreven:

«Wij zijn er absoluut zeker van dat onze positie wettig is, niet door de verdienste van onze argumenten en ideeën, maar omdat wij onze positie funderen op datgene wat de Kerk ons zelf heeft geleerd. Voor de Kerk willen wij ons leven geven als dat nodig is.»

Het eerste Generaal Kapittel van de Priesterbroederschap St. Pius X vond plaats in september te Ecône. In de verslagen lezen wij een beginselverklaring en richtlijnen van de Priesterbroederschap St. Pius X, besluiten over pastorale acties in de huidige crisis, waarschuwingen tegen liturgische veranderingen en vals oecumenisme, en de afwijzing van liberalisme, maar ook van sedevacantisme:

«De Priesterbroederschap St. Pius X is gefundeerd op de geschiedenis van de Kerk en op de doctrine der theologen. Zij gelooft dat de paus de verwoesting van de Kerk kan bevorderen door het kiezen en laten handelen van slechte adviseurs, en ook door het ondertekenen van documenten en decreten die niet zijn onfeilbaarheid vereisen en aanzienlijke schade aan de Kerk kunnen toebrengen. Niets is gevaarlijker voor de Kerk dan liberale pausen in voortdurende incoherentie.»

«Wij bidden voor de paus, maar wij weigeren hem te volgen in zijn dwalingen betreffende godsdienstvrijheid, oecumenisme, socialisme en de toepassing van hervormingen die vernietigend zijn voor de Kerk. Onze schijnbare ongehoorzaamheid is in waarheid gehoorzaamheid aan de Kerk en aan de paus als opvolger van Petrus in de mate dat hij de Heilige Traditie voortzet en handhaaft... Alle leden van de broederschap hebben slechts één wens, in kinderlijke gehoorzaamheid onderworpen te zijn aan een tot de traditie teruggekeerd Rome.»

Pater Franz Schmidberger werd gekozen tot vicaris-generaal met recht van onmiddellijke opvolging als generaal overste.

In de seminaries werd de cursusduur van de studies van vijf tot zes jaar uitgebreid. Er waren 60 nieuwe intredingen in Ecône, Ridgefield, Zaitzkofen en Buenos Aires.

1983

Het jaar van de publicatie van de nieuwe Codex Iuris Canonici, het nieuwe kerkelijk wetboek, dat in canonieke termen de nieuwe conciliaire opvattingen van de Kerk uitdrukt.

Woensdag 1 maart. Pater Barrielle, een apostel van de retraite-oefeningen van St. Ignatius, stierf in het harnas te Ecône, als de soldaat die hij altijd was. Voor zijn geboorte had zijn moeder hem toegewijd aan de Heilige Maagd en haar gevraagd om een jongen die op een dag priester zou zijn. En priester werd hij, pastoor van een grote kerk in Marseille. Met toestemming van de bisschop volgde hij pater Vallet om met hem de vijfdaagse Ignatiaanse retraite te preken zoals wij deze vandaag kennen. In 1944 werd hij generaal overste van de Medewerkers van Christus Koning, een priesterlijk instituut, toegewijd aan de Ignatiaanse retraite. In 1973 veranderde het generaal kapittel van zijn congregatie de oorspronkelijke statuten, en pastoor Barrielle schreef een officiële brief waarin hij verklaarde dat hij nooit lid was geweest van deze nieuwe congregatie en dat hij die waarin hij zijn religieuze geloften had afgelegd niet wenste te verlaten. Zoals hij gewoon was te zeggen «bleef hij het enige lid van de congregatie die door pater Vallet was gesticht.»

Hij werd geestelijk directeur van het seminarie te Ecône waar hij generaties van priesters hielp inspireren met zijn zielenijver en de sleutel gaf van de Ignatiaanse oefeningen. Deze priester «met zijn hart van vuur», zoals de aartsbisschop over hem zei, ondertekende zijn testament: Ludovicus Maria Barrielle, slaaf van Maria en Jozef.

Op 5 april schreef aartsbisschop Lefebvre heel open aan de paus:

«Het gebruik van deze oecumenische Mis voedt een mentaliteit die protestant is en indifferent, die alle godsdiensten op hetzelfde niveau plaatst op de manier van de Verklaring over de Godsdienstvrijheid, die doctrinair gefundeerd is in de rechten van de mens, een verkeerd begrepen concept van de menselijke waardigheid dat door de Priesterbroederschap St. Pius X is veroordeeld. De consequenties van deze geest zijn deplorabel en vernietigen de vitaliteit van de Kerk. In geweten moeten wij priesters en gelovigen ontmoedigen deze Novus Ordo te gebruiken indien wij wensen dat het integrale katholieke geloof levend blijft.»

Zij die volhouden dat de aartsbisschop alleen in zijn laatste jaren tegen de godsdienstvrijheid sprak zouden moeten lezen wat hij in 1983 schreef:

«Het is vanzelfsprekend dat de traditie niet te verenigen is met de Verklaring over de Godsdienstvrijheid van het concilie. Wij verzoeken een hervorming van de bevestigingen van het concilie die tegengesteld zijn aan het officiële leergezag van de Kerk, in het bijzonder van de Verklaring over de Godsdienstvrijheid. Het is onmogelijk voor mij ook maar iets te ondertekenen dat het katholieke geloof van mijn kindertijd in de weg staat, zoals dat het geval is met het valse oecumenisme, de valse vrijheid van godsdienst. Ik wil leven en sterven in het katholieke geloof.»

Tijdens de lente verlieten enkele priesters in de Verenigde Staten ons, onder voorwendsel dat de door de priesterbroederschap gebruikte liturgie slecht is. Hierin sloten zij zich aan bij onze modernistische vervolgers in Rome die altijd zeggen dat onze liturgie niet geautoriseerd is. Deze absurde houding zaaide ongelukkigerwijze verwarring bij de gelovigen en de seminaristen in de U.S.A. . Deze toestand was een test voor het Duitse uithoudingsvermogen van onze nieuwe generaal overste, pater Schmidberger. In juni werden 28 nieuwe priesters gewijd in Ecône. Ierland ontving de eerste priester van de broederschap. De aartsbisschop wenste dat God veel roepingen zal brengen van dit eiland, dat in het verleden zo veel priesters en missionarissen aan de Kerk heeft geschonken.

Kardinaal Ratzinger schreef in juli vanuit Rome:

«De paus erkent de toewijding van aartsbisschop Lefebvre en zijn fundamentele gehechtheid aan de Heilige Stoel, uitgedrukt door bijvoorbeeld de uitsluiting van leden die de autoriteit van de paus niet erkennen.»

Op 27 en 28 augustus zag Zwitserland de eerste traditionele bedevaart naar Flueli, heiligdom van de H. Nicolaas van Flue, met meer dan 4000 deelnemers. In Ecône namen 65 priesters deel aan de retraite en in Ridgefield traden 11 nieuwe studenten na de splijting in. In Duitsland ging de Don Bosco School van start met 15 leerlingen.

De priesters van Campos (Brazilië) publiceerden een verklaring over de priesterlijke bediening in de huidige buitengewone periode van zware crisis, waarin zij de canonieke doctrine uitlegden die traditionele priesters toestaat biecht te horen en huwelijken in te zegenen.

In november bezocht de aartsbisschop de Verenigde Staten van Amerika, vormde 360 mensen in Ciudad Juarez (Mexico) in de ochtend en 350 in El Paso (Texas) in de namiddag. Op 5 november zegende de aartsbisschop de St. Michael's kapel op Long Island (New York) in.

Op de 21ste ontmoette hij bisschop Antonio de Castro Mayer in Rio de Janeiro. Samen bereidden zij een open brief aan de paus voor:

«In onze kwaliteit van bisschoppen van de Heilige Katholieke Kerk, opvolgers van de apostelen, is ons hart overweldigd bij het zien van de toestand in de hele wereld... Te blijven zwijgen in deze omstandigheden komt ons voor als medeplichtigheid aan deze verdorven werken (vgl. II Joh. 11). Daarom zien wij onszelf verplicht in het openbaar te interveniëren voor Uwe Heiligheid (daarbij overwegende dat alle maatregelen, die wij gedurende de laatste vijftien jaar privé hebben ondernomen, zonder resultaat gebleven zijn) om de voornaamste oorzaken van deze dramatische situatie af te wijzen en Uwe Heiligheid te smeken uw macht als opvolger van Petrus te gebruiken om "uw broeders in het geloof te bevestigen" Luc. 22, 32), dat getrouw aan ons is doorgegeven door de Apostolische Traditie.» (zie The Angelus, jan. 1984)

De twee getrouwe bisschoppen boden een lijst aan die de voornaamste dwalingen van deze tijd schetst, inclusief de oecumenische visie op de Kerk, de democratische oriëntatie, een vals begrip van de natuurlijke rechten van de mens en een protestantse opvatting van de H. Mis en de sacramenten.

1984

De Priesterbroederschap St. Pius X was aangegroeid tot 120 priesters, en Ecône telde ook 120 seminaristen. Pater Schmidberger stònd op stabilisatie en consolidatie met een voorspoedige groei, en hield de leus hoog: Noch ketters, noch schismatiek.

Tot grote schande van de katholieken, traditioneel of niet, preekte de paus in maart in de lutherse tempel van Rome. Op de 10de mei boog de paus voor een bonze (een heidens priester) in een boeddhistische tempel in Thailand. Tegelijkertijd schafte het Vaticaan het concordaat met Italië af. Op dit punt aangekomen begon de aartsbisschop ernstig de noodzaak van een bisschopswijding te overwegen.

Eveneens in mei werd de Eerwaarde Moeder Mary Jude benoemd tot generaal overste van de zusters van St. Pius X en werden in het noordoosten en zuidwesten van de U.S.A. districten herenigd.

Medio juni overleed monseigneur Ducaud Bourget in Parijs. Hij was kapelaan van de Orde van Malta, bekend dichter en schrijver, getrouw aan de traditionele H. Mis en ook was hij verantwoordelijk voor de bevrijding van de Saint Nicholas du Chardonnet. In dezelfde Osservatore Romano die zijn suspensie aankondigde stond op de literaire pagina een prijzend artikel over "het laatste boek van een grote katholieke Franse schrijver, François Ducaud Bourget". Geen groter eerbewijs kon het ironische karakter van onze geliefde abbé plezier hebben gedaan.

Tijdens de zomer begon de voorspoedige groei met stichtingen in Mexico, Columbia, Zuid Afrika, Nederland en Portugal. Onze seminaristen brachten een maand in Rome door, en initieerden wat een jaarlijkse zomerse traditie zou worden: onder leiding van een priester werden zij gedurende vier weken in contact gebracht met de geschiedenis, de kunst en de majestueuze schoonheid van de eeuwige stad.

Op 3 oktober werd "het Indult" uitgevaardigd. De Heilige Congregatie voor de Goddelijke Eredienst stelde de voorzitters van de bisschoppenconferenties er van in kennis dat de diocesane bisschop het vieren van de Mis mag toestaan overeenkomstig de Editio Typica van het Romeins Missaal van 1962. Tot de draconische voorwaarden behoren, dat er openbaar bewijs moet bestaan, dat de aanvragers geen banden hebben met diegenen die de doctrinaire zuiverheid ontkennen van het missaal dat door Paulus VI is gepromulgeerd, en dat de viering uitsluitend mag plaatsvinden op dagen en onder omstandigheden die door de bisschop zijn goedgekeurd. Het indult is getekend door kardinaal Mayer, de kardinaal die later belast zou worden met Commissie Ecclesia Dei. Hij wees er op dat dit indult gebruikt moet worden zonder vooroordeel tegen de hervorming van de liturgie.

In het zogeheten Document van Flavigny, weigerden op 18 oktober de Priesterbroederschap St. Pius X en 40 priesters en leken, leiders van traditionele werken, de condities van het indult en vroegen om een ruimere toepassing zonder compromissen betreffende de liturgische hervorming.

In november onthulde een opiniepeiling van (het Amerikaanse onderzoeksbureau) Gallup, op verzoek van traditionele katholieken uit Wenen, dat 40% van de katholieken van de U.S.A. wil terugkeren naar de traditionele H. Mis en dat 53% haar gelukkig en blij zal bijwonen wanneer zij in ere is hersteld.

De aartsbisschop reisde in november naar Chili. Er waren in Santiago de Chile 400 vormelingen aangemeld, er arriveerden er 1200. Tijdens een vier uur durende ceremonie voltrok de aartsbisschop de langste vormselplechtigheid van zijn leven.

Voorbereid door een avond van gebed in Martigny, bijgewoond door meer dan 4000 gelovigen, wijdden alle oversten op 8 december in Ecône de Priesterbroederschap St. Pius X toe aan het Onbevlekt Hart van Maria.

Op 21 december overleed Don Francesco Putti. Hij was een late roeping en stond onder zeer nabije, intieme geestelijke leiding van Padre Pio. Deze onwrikbare, solide verdediger van de traditie in Rome stichtte de Disciples of the Cenacle (leerlingen van het Cenakel), een congregatie voor vrouwen, en de krant Si Si No No, die men verstopt onder ieder bureau van de Romeinse Curie kan vinden. Don Putti werd door de modernistische hiërarchie gevreesd wegen zijn no-nonsense benadering en zijn standvastigheid die hem er zelfs toe dwong de Osservatore Romano een proces aan te doen, daarmee de allereerste openbare verontschuldiging afdwingend die de krant ooit had gepubliceerd. Hij was mèt ons tot het einde.

Aan het einde van het jaar bezocht aartsbisschop Lefebvre kardinaal Ratzinger, ging vervolgens naar Afrika en keerde naar Rome terug voor een ontmoeting met kardinaal Gagnon, die hem schokkende bijzonderheden meedeelde over het netwerk van samenzwering en corruptie in Rome. De aartsbisschop becommentarieerde: «De toestand is zelfs nog erger dan wij tot nu toe dachten.»

1985

Aartsbisschop Lefebvre werd op televisie geëerd door een staatshoofd en ontvangen door bisschoppen. Wij spreken niet over de goede oude tijd, maar over het bezoek dat de aartsbisschop in januari bracht aan zijn oorspronkelijke missiegebied, Gabon. Hij werd warm door mgr. Thiandoum in Senegal ontvangen en officieel welkom geheten in Libreville door president Bongo, die herinnerde aan het «uitmuntende werk dat mgr. Lefebvre in Gabon tot stand heeft gebracht.» Een welverdiend eerbewijs dat uitgezonden werd in een nationaal televisieprogramma over het hele land. De president van het land stelde zijn limousine en zijn privé-vliegtuig ter beschikking van zijn gast en in een jubelende sfeer maakte mgr. Lefebvre een triomftocht langs de gemeenschappen en vrienden waarbij de herinnering aan hem niet in het minst verbleekt was.

Pater Schmidberger schreef in februari:

«De beste dienst die wij aan de Kerk, de paus en de bisschoppen kunnen bewijzen is onwrikbaar vast te houden aan onze positie, het Evangelie te prediken tot iedere prijs, door te gaan op de manier waarop wij betrokken zijn, en op de allereerste plaats waarachtige priesters te vormen. Onze onenigheid met het huidige Rome komt niet van ons maar van hen die met de traditie hebben gebroken. Wij zijn niet de gedaagde; wij zijn de openbaar aanklager, en dat zijn wij niet door een bevlieging, noch uit farizeïsme, maar ingevolge een heilige plicht en met ons hart vol smart.»

In maart bood pater Schmidberger drie grote pakketten aan kardinaal Ratzinger aan met de petities van 129.849 traditionele katholieken die de paus vroegen het probleem met de traditie op te lossen.

Ondertussen schreef aartsbisschop Lefebvre zijn Open brief aan katholieken die perplex staan.

In Chartres, Frankrijk, maken 8000 gelovigen de bedevaart van de traditie mee. Aan het einde werd een bemoedigende boodschap van kardinaal Gagnon voorgelezen.

In Mexico woonden in de Goede Week in Tlaxiaco 15.000 gelovige indianen de processie op Palmzondag bij en tijdens de heilige dagen werden er 2500 biechten gehoord.

Eind juli preekte de priesterbroederschap retraites in Libanon. In de zomer werden er missionaire reizen gemaakt naar India, Sri Lanka (Ceylon) en Gabon waar twee bisschoppen een stichting aanmoedigden.

Kardinaal Thiandoum zei:

«De Priesterbroederschap St. Pius X zou in de hele wereld een geestelijkheid kunnen vormen die in het geloof is geworteld; Ecône zou een voorbeeld kunnen worden voor de vorming van priesters in onze tijd.»

In Dublin in Ierland werd een nieuwe kerk aangekocht met ruimte voor 700 gelovigen. In Duitsland werden 10 nieuwe kapellen geopend. Een wereldwijde campagne werd gevoerd, geleid door de Priesterbroederschap St. Pius X, als protest tegen de heiligschennende film Hail Mary (Wees gegroet Maria).

Op 22 juli stierf lady Kinnoull in Carmel (een stadje in Californië). Zij was de allereerste providentiële weldoenster van de priesterbroederschap. Als Engelse gravin was zij zeer gecultiveerd, kende haar godsdienst door en door en was zeer gehecht aan de traditie; zij had het karakter van een kruisvaarder. Als onvermoeibare vechtjas vloog zij al in 1964 naar Parijs voor een ontmoeting met aartsbisschop Lefebvre, die toen nog Generaal Overste was van de Paters van de Heilige Geest, om hem te vertellen dat haar geld en haar invloed te zijner beschikking stonden wanneer hij hulp nodig had om tegen de subversie binnen de Kerk te strijden. Gedurende de eerste jaren van de Priesterbroederschap St. Pius X in Fribourg dekte haar geld de meeste onkosten van die vroege stichting. Bij haar dood schreef de aartsbisschop:

«Zij kon de jonge priesters van broederschap als haar kinderen beschouwen, omdat het zonder haar hulp in het begin niet mogelijk geweest zou zijn ons priesterlijk werk te vervullen.»

Op 31 augustus schreven aartsbisschop Lefebvre en bisschop De Castro Mayer weer een open brief aan de paus, een plechtige sommatie dit keer:

«Heilige Vader, uw verantwoordelijkheid is ernstig in conflict met deze nieuwe en valse conceptie van de Kerk die clerus en gelovigen meesleurt in ketterij en schisma. Als de bisschoppensynode volhardt in deze richting zult u niet langer de Goede Herder zijn. Alstublieft, maak een einde aan de invasie van het modernisme in de Kerk.»

Eerwaarde Moeder Marie Christiane, een zus van aartsbisschop Lefebvre, bezocht in oktober de U.S.A. om een Karmel te stichten in Phoenixville (Pa.)

In de maand oktober zagen drie belangrijke verklaringen van de aartsbisschop het daglicht. Tijdens een persconferentie over de buitengewone bisschoppensynode in Rome, die op de 20ste verjaardag van de sluiting van het concilie zou worden gehouden, vroeg hij:

«Terwijl er op het concilie een gevecht werd geleverd tussen conservatieve katholieken en oecumenistische liberalen, zijn we nu getuige van een strijd tussen liberalen onderling. Bijgevolg hebben we de tragedie die zich nu ontvouwt. Zou de Revolutie die dag een tweede maal aanbrengen of zal zij vermorzeld worden? Helaas, tenzij God ingrijpt is er alle reden om te geloven dat de Revolutie haar vernietigende koers zal voortzetten.»

• Aan het einde van de maand sprak hij over de drie oorlogen van zijn leven: De Eerste Wereldoorlog (1914-1918), waarin hij de vernietiging zag van wat er nog over was van het christelijke Europa;
• De Tweede Wereldoorlog (1939-1945) met de officiële erkenning door alle naties van het communisme;
• De Derde Oorlog (1962-1965), de ergste, die het hart van de Kerk verwondde, het Tweede Vaticaans Concilie. Waarna het liberale virus geleidelijk en openlijk binnengedrongen is in de hiërarchie en bij de gelovigen.

In onze kerk te Genève vroeg aartsbisschop Lefebvre op 27 oktober aan de traditionele katholieken onze kapellen als onze parochies te beschouwen:

«Wij zullen ons in een steeds ernstiger kerkelijke situatie bevinden en daarom zijn we naar mijn mening verplicht onszelf meer en meer afzijdig te houden van de conciliaire stroom, die zo niet ketters is, dan toch openlijk ketterij bevordert. Bijgevolg moeten wij voortaan onze plaatsen van eredienst beschouwen als waarachtige parochies en daarin de sacramenten ontvangen, inclusief het sacrament van het huwelijk.»

Op 6 november legde de aartsbisschop onze Dubia voor aan kardinaal Ratzinger. Wij zouden een jaar op antwoord wachten.

In La Reja, Argentinië, vierde mgr. Lefebvre zijn 80ste verjaardag op 29 november. Bisschop De Castro Mayer kwam op 1 december uit Brazilië aan voor de priesterwijdingen door aartsbisschop Lefebvre. Hij nam deel aan de riten door samen met de andere aanwezige priesters de handen op te leggen aan acht wijdelingen. Op 3 december ging hij zelf door met het toedienen van de tonsuur en de lagere wijdingen aan onze seminaristen, een onverwachte gebeurtenis die onze aartsbisschop het grapje liet maken: «Dit is voor het eerst in de geschiedenis van de broederschap dat ik een wijdingsceremonie bijwoonde.»

1986

De paus bezocht Togo en India en schandaliseerde wederom de gelovigen door in het openbaar deel te nemen aan ceremonies van heidense natuur.

In januari riep kardinaal Gagnon aartsbisschop Lefebvre naar Rome en kondigde aan dat de Heilige Vader wilde dat hij zich bij kardinaal Ratzinger zou vervoegen inzake de priesterbroederschap.

Regulaire missiereizen namen een aanvang naar Nieuw Guinea, Japan, Zuid Korea en Hongkong. De bedevaart naar Chartres telde 15.000 gelovigen en meer dan 100 priesters. Meer dan 3.000 pelgrimeerden er ook naar Nikolaus von Flue.

Tijdens de wijdingen van juni te Ecône legden 125 priesters de handen op aan jongemannen die de rangen kwamen versterken. De priorij van Wanganui in Nieuw Zeeland opende haar deuren op 16 augustus en een andere priorij werd gesticht te Port du France op Martinique. Maandelijkse Missen gingen van start in Luxemburg en in Santiago de Chile, waar een grote kerk werd gekocht, met 500 gelovigen die de H. Mis bijwoonden. Het slot Jaidhof in Oostenrijk werd verworven om een centrum te worden van missiewerk en retraites. Aan de zomerretraite in Libanon namen 65 mannen deel. De Priesterbroederschap St. Pius X bereidde voor oktober een stichting voor in Zimbabwe en maakte een bescheiden beginnetje van apostolaat in India.

In de U.S.A. startten de zusters van St. Pius X begin augustus met een noviciaat in Armada (Michigan). Het moederhuis van de broederschap verhuisde van Dickinson, Texas, naar Saint Louis, Missouri.

De bisschoppen van Gabon, die zo blij waren met het bezoek van de aartsbisschop, waren minder blij om zijn priesters in hun midden te hebben, en spoorden de pauselijke nuntius aan om de aartsbisschop te schrijven om, natuurlijk, hun achting en dankbaarheid uit te drukken, maar ook om hem te vertellen dat zij hem graag vrede zouden zien sluiten met Rome. Hun vroegere overste antwoordde op 9 augustus en berispte hen zonder valse liefde, waarbij hij de woorden van St. Paulus aan de Galaten gebruikte:

«Ik sta er verbaasd over, dat gij zo spoedig afvalt van Hem, die u geroepen heeft door de genade van Christus, en naar een ander Evangelie overgaat.» (Gal. 1, 6)

En hij vervolgde:

«Ik ben in een positie om deze woorden te herhalen, omdat ik degene ben die aan u het Evangelie bekend heeft gemaakt, het énige Evangelie. Het nieuwe evangelie van godsdienstvrijheid en van de rechten van de mens is niet het ware Evangelie. Wij moeten een tragische keuze maken; ofwel om het katholieke geloof te behouden en geen autoriteiten te volgen die hun taak ontrouw zijn, ofwel om deze autoriteiten blindelings te volgen en een vals evangelie te aanvaarden. U kiest de ontrouwe autoriteiten; wij kiezen het Evangelie van onze Heer, getrouw doorgegeven door de Kerk tot 1960. Wij trekken uit ter redding van die katholieken, die het gevoel van het geloof hebben bewaard. Met de stichting van een huis van de Priesterbroederschap St. Pius X in Gabon ga ik alleen maar door met te doen wat ik van 1932 tot 1945 heb gedaan met de goedkeuring van de Kerk. U bent degenen die zich hebben afgekeerd en zich tot een ander evangelie hebben toegewend. De ware katholieken van Gabon zijn zich daarvan volkomen bewust en danken nu God omdat zij het ware Evangelie van hun kindertijd hebben teruggevonden. Op de dag van ons oordeel zal God ons vragen of wij trouw zijn geweest, niet of wij ontrouwe autoriteiten hebben gehoorzaamd. Gehoorzaamheid is een deugd, relatief aan de waarheid en het goede. Als zij zich onderwerpt aan de dwaling en het kwaad, dan is zij geen deugd, maar een ondeugd. Moge u leerlingen blijven van de waarheid en niet van de dwaling.»

De aartsbisschop bleef deze warme zomer schrijven, ditmaal een brief aan de conservatieve kardinalen om hen te waarschuwen voor de gebedsontmoeting van Assisië, die plaats zou vinden op 27 oktober. Hij vroeg hun de eer te redden van de vernederde Kerk en het schandaal te vermijden van deze ontmoeting, waarbij de paus publiekelijk het eerste artikel van het Credo en het eerste van de Tien Geboden zou bespotten. «Wat zou de Inquisitie doen als zij nog steeds zou bestaan?» schreef de aartsbisschop.

Het nieuwe academisch jaar zag de opening van het seminarie van Flavigny in Frankrijk voor de spiritualiteits- en filosofiejaren met 36 seminaristen.

Na het schandaal van de oecumenische gebedsontmoeting van alle godsdiensten te Assisië diende bisschop De Castro Mayer in het openbaar sacramenten toe samen met aartsbisschop Lefebvre, en op 29 november vormde hij met grote plechtigheid 450 kinderen in onze kapel te Buenos Aires. Op dezelfde tijd werd aartsbisschop Lefebvre door 250 mensen ontvangen op de Antillen, op Martinique, en door 500 op Guadaloupe.

De seminaristen van Ecône herstelden de Eucharistische Kinderkruistocht in ere, die nu over de hele wereld werd uitgebreid.

1987

De broederschap telde nu 205 priesters die in 23 landen werkzaam zijn en 263 jongemannen vulden de seminaries. In Ridgefield (Connecticut) barstte het huis zowat uit zijn voegen met de aankomst van 19 nieuwe seminaristen, en de Generale Raad beschikte dat het tijd was het seminarie naar elders te verhuizen en Ridgefield een nieuwe bestemming te geven als retraitehuis. Saint Mary's had 700 gelovigen en in Frankrijk werd een nieuwe Karmel gesticht, de zevende sinds de stichtingen begonnen van Mère Marie Christiane Lefebvre in 1977. Dit betekende één Karmel voor ieder seminarie.

In januari overleed Mère Marie Gabriel. Als zuster van de Heilige Geest, medestichteres en eerste algemeen overste van de zusters van de Priesterbroederschap St. Pius X, missiezuster in Kameroen, in Banghi, op de Antillen, en in Senegal stichtte zij de Sociëteit van de Dochters van Maria van Kameroen in Yaounde, en stelde zichzelf beschikbaar als verpleegkundige in het leprozenziekenhuis van Banghi. Altijd gelukkig nederig, diep religieus en voorbeeldig, was zij niet in staat de veranderingen in haar congregatie te aanvaarden tot het moment kwam waarop zij zich een vreemdeling voelde in eigen huis. Met toestemming van haar superieuren hielp zij haar broer een religieuze congregatie voor vrouwen te stichten met doelstellingen die identiek waren aan die van de Priesterbroederschap St. Pius X. Een eenvoudige, gelukkige en sterke ziel die niet vergeten kan worden door hen die de genade hadden haar te kennen.

Op 18 januari stierf pater Raymond du Lac, een bekend canonist die samen met mgr. Lefebvre studeerde aan het Frans Seminarie te Rome. Zij bleven vrienden tot aan het einde. Hij leverde het canonieke bewijs dat de constitutie Missale Romanum van Paulus VI geen effect had op het recht de traditionele H. Mis te celebreren. Tot zijn laatste dag bleef hij een energieke verdediger van de Romeinse tradities die hem waren onderwezen onder pater Le Floch.

Op 9 maart antwoordde Rome op onze Dubia: godsdienstvrijheid, zeiden zij, constitueert een nieuwigheid die zeer goed in overeenstemming gebracht kan worden met de traditie. Terwijl Rome op deze nonchalante manier antwoordde, kondigden de Zuid-Amerikaanse bisschoppen aan dat 60 miljoen katholieken overgegaan zijn naar protestantse sekten, en kardinaal Ratzinger verklaarde optimistisch, dat «wij in de Kerk de beste waarden van 200 jaar liberale cultuur willen assimileren.» Aartsbisschop Lefebvre antwoordde met zijn boek Zij hebben Hem onttroond (de officiële NL uitgave zegt "onttroond" ofschoon de originele titel luidt: Ils l'ont décourronné, vert.)

In Gabon bezochten inmiddels al meer dan 400 gelovigen regelmatig de kapel, wat er de oorzaak van was, dat de aartsbisschop van Libreville ons werk in het openbaar aanviel. Hij zette de regering onder druk en de paters kregen te horen dat zij aan het eind van het jaar hun kapel moesten sluiten en het land verlaten. Alleen een wonder kon de vervolging nog stoppen. En dat wonder gebeurde! Op het Feest van het Heilig Hart van Jezus kwam de commissaris van politie van Libreville in hoogsteigen persoon de stomverbaasde gemeenschap vertellen dat er niets zou gebeuren en dat zij definitief mochten blijven.

De Priesterbroederschap St. Pius X stichtte in Frankrijk de Broederschap tot Bevrijding van Zielen uit het Vagevuur (Confraternity for the Deliverance of the Souls in Purgatory), een initiatief dat ieder jaar blijft groeien en dat in Frankrijk een eigen kapel bezit.

Tijdens de priesterwijdingen zei de aartsbisschop dat Rome nu, na het bezoek van de paus aan de synagoge van Rome en na de ontmoeting van de godsdiensten in Assisië, na alle waarschuwingen, in duisternis verkeert. Er waren 21 nieuwe priesters, 130 assisterende priesters en 6000 gelovigen aanwezig op het historische ogenblik dat de aartsbisschop publiekelijk aankondigde dat hij geloofde verplicht te zijn over te gaan tot de wijding van een bisschop om het priesterschap te redden.

Bij een ontmoeting met kardinaal Ratzinger op 14 juli te Rome riep de aartsbisschop uit:

«Eminentie, voor ons is Christus àlles! Hij is de Kerk, het priesterschap, Hij is ons apostolaat, Hij is het katholieke gezin, Hij is de katholieke staat!»

En hij voegde er nog aan toe:

«Als u geen bisschoppen benoemt om mijn opvolging te verzekeren, zal het mijn plicht zijn het zelf te doen.»

Na een "dialoog met doven" die twintig jaar duurde en tenslotte verzandde in een niet succesvolle monoloog, scheen alles er op te wijzen dat Rome alleen maar zat te wachten op de dood van aartsbisschop Lefebvre om het werk van de traditie de genadeslag te geven.

Aan het einde van juli leidde de Goddelijke Voorzienigheid ons naar Winona, Minnesota, waar na enkele reparaties een schitterend gebouw, voorheen eigendom van de Orde der Dominicanen, klaarstond om onze seminaristen te ontvangen, die nu in Ridgefield op elkaar geperst zaten. De fraterniteit van St. Pius X was niet de enige geïnteresseerde partij bij de aankoop van dit voormalig Dominicaner noviciaatshuis. Andere gegadigden waren Playboy Enterprises en de Betty Ford Clinic. Nu huisvest het het grootste aantal seminaristen van de priesterbroederschap, meer dan enig ander seminarie.

Op 26 juli kwam pater Stephen Abdoo, na één jaar hoogst vruchtbaar priesterlijk werk sinds zijn wijding, om het leven bij een auto ongeluk in Nieuw Zeeland.

Op 28 juli schreef kardinaal Ratzinger aan de aartsbisschop en kwam eindelijk met concrete voorstellen voor een oplossing, inclusief de mogelijkheid om een kardinaal het werk van de priesterbroederschap te laten visiteren.

Op de 70ste verjaardag van de verschijningen kwamen te Fatima 2000 mensen samen voor een nachtwake van gebed en een pontificale H. Mis, tijdens welke aartsbisschop Lefebvre de Priesterbroederschap St. Pius X aan Onze Lieve Vrouw toewijdde, en, voor zover in zijn macht, wijdde hij ook Rusland toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Tijdens zijn homilie zei hij dat er een intieme band bestaat tussen het geheim van Fatima en de postconciliaire crisis.

Een groep kardinalen en bisschoppen vroeg de paus in september om een oplossing voor de Priesterbroederschap St. Pius X. Op 1 oktober aanvaardde de aartsbisschop de komst van een Apostolisch Visitator om in naam van de paus te bezien waar het bij de traditie nu eigenlijk om draait. De aartsbisschop informeerde de pers over een zekere positieve verandering in de relatie met Rome. Hij ging naar de eeuwige stad om de onderhandelingen voort te zetten en op 29 oktober liet kardinaal Ratzinger de bisschoppensynode weten dat de paus kardinaal Gagnon benoemd had als Apostolisch Visitator voor de Priesterbroederschap St. Pius X. Sommige bisschoppen betoonden zich zeer verheugd, andere waren bezorgd.

De grote familie van de traditie schaarde zich rond aartsbisschop Lefebvre in Ecône voor zijn 40-jarig jubileum als bisschop op 3 oktober. Voor 80 priesters, 150 seminaristen en 4000 gelovigen zei aartsbisschop Lefebvre in zijn preek dat twee lijfspreuken zijn bisschoppelijke bediening hebben begeleid; het ene van de Priesterbroederschap St. Pius X "Instaurare omnia in Christo"(alles in Christus herstellen) en het andere, zijn persoonlijke wapenspreuk "Credidimus Caritati".

In november, meer betrokken dan ooit, ging mgr. De Castro Mayer naar ons seminarie in Buenos Aires om de tonsuur en de lagere wijdingen toe te dienen alsook om drie subdiakens en vier diakens te wijden.

Op 11 november, precies 13 jaar na de eerste apostolische visitatie van 1974, arriveerden kardinaal Gagnon en monignore Perl in Ecône. Tijdens een marathonvisitatie tot de 9de december visiteerden zij de drie Europese seminaries, kapellen, het moederhuis, groepen priesters, scholen, conventen, retraitehuizen; zij trokken Frankrijk door van boven tot onder, evenals Zwitserland en Duitsland. In het Book of Honor, het eregastenboek, schreef kardinaal Gagnon een getuigenis van bewondering voor het werk dat er in het seminarie verricht werd.

Op 8 december, feest van de Onbevlekte Ontvangenis, assisteerde kardinaal Gagnon pontificaal de H. Mis, gecelebreerd door aartsbisschop Lefebvre tijdens welke 27 seminaristen hun eerste geloften in de Priesterbroederschap St. Pius X aflegden. Aldus woonde de door de Heilige Vader persoonlijk uitgekozen gedelegeerde een H. Mis bij, gecelebreerd door een "gesuspendeerde" bisschop, die leden ontving in een "afgeschafte" congregatie die "officieel" niet bestond.

1988

Op 5 januari bood kardinaal Gagnon een geheimzinnig, 39 bladzijden tellend rapport aan de paus aan, waarvan nooit een kopie aan ons werd gestuurd. Op 2 februari kondigde de aartsbisschop in Flavigny voor televisiecamera aan, dat hij op 30 juni van dat jaar drie bisschoppen zou wijden.

Ons Australische Holy Cross-seminarie opende haar deuren op het feest van Sint Jozef (19 maart) met 14 seminaristen.

Rome was bang. Na een voortdurend komen en gaan van onderhandelingen werd op 5 mei een vaag en onduidelijk protocol ondertekend. Daags daarna ontdekte de aartsbisschop dat het geen zekerstellingen bevatte dat de voorwaarden prompt zouden worden vervuld, en hij besloot door te gaan met de voorbereidingen voor het wijden van hulpbisschoppen. Het betekende voor de traditie een overlevingsoperatie, absoluut gerechtvaardigd door de onrechtvaardige vervolging van gelovige katholieken en het verraad van het geloof door Romeinse autoriteiten.

Ecône, 29 juni. Tijdens de priesterwijdingen legden de twee getrouwe bisschoppen plus 173 priesters uit alle delen van de wereld de wijdelingen de handen op. Nog diezelfde avond deed Rome een laatste poging om de bisschopswijdingen te voorkomen door een chauffeur met een glanzende zwarte Mercedes te sturen om aartsbisschop Lefebvre onmiddellijk mee te nemen naar Rome.

 

Op 30 juni waren 8000 gelovigen getuige van de historische consecratie van vier katholieke bisschoppen om het werk van mgr. Lefebvre te continueren. Deze heldhaftige daad maakte hem, mgr. De Castro Mayer en de vier jonge prelaten tot de eerste geëxcommuniceerden van het naconciliaire tijdperk. Dezelfde redenen waarom de Kerk hem tot aan de dood van paus Pius XII genereus beloonde waren nu de oorzaak van zijn veroordeling door de Nieuwe Kerk. Onze bisschoppen kregen geen vakantie. Zij vertrokken onmiddellijk op lange vormselreizen.

In de maanden die op zijn wijding volgden bezocht monseigneur Williamson Groot Brittannië, Ierland, Zuid Afrika, Zimbabwe, Nieuw Zeeland, Australië en Hawaii.

Met het verse Chrisma (H. Olie) van de wijding nog op zijn handen bereisde mgr. Fellay Azië en Australië. Hem viel een verrassende ontvangst te beurt in Palayankottai in India, waar het verkeer stil werd gelegd voor de plechtige processie waarbij hij rondgereden werd op een triomfwagen van een verbluffende vorm, zoiets als de troon van een Indiase maharadja, vergezeld door een groep muzikanten en vuurwerk. De plaatselijke bevolking was zeer gecharmeerd. De modernistische bisschop helemaal niet. Daarom zette deze de locale politie onder druk om de vormselceremonie te verbieden. De bisschop moest in het huis van enkele protestantse mensen vluchten, maar kreeg uiteindelijk toch toestemming om enkele minuten de kapel te bezoeken, geëscorteerd door de politie. Tot zover gaat dus de naconciliaire tolerantie en de naconciliaire vrijheid van godsdienst!

Het seminarie van Winona, Minnesota, werd op 8 oktober geopend. In Australië inaugureerden onze zusters een klooster te Sydney.

Op 27 oktober verloor pater Marchal, een van onze jonge priesters, het leven in een ongeval met de auto. In zijn seminarietijd wijdde hij zichzelf aan de voorbereiding van een boekje The Society of Saint Pius X; A Work of the Church (de Priesterbroederschap St. Pius X, een werk van de Kerk). Hij oefende zijn apostolaat uit in Londen en in Lourdes en schreef nog een ander boek over het verzet van de aartsbisschop.

Op 23 november stierf pater Joseph Le Boulch, een Benedictijner monnik en spirituaal van Ecône. Een groot spreker, zeer bekend in religieuze gemeenschappen en parochies van Frankrijk. Vanaf 1937 predikte hij meer dan 1000 grote conferenties (retraites, missies, recollectiedagen). Hij sloot zich in 1975 bij aartsbisschop Lefebvre aan. Met toestemming van zijn superieuren verliet hij zijn geliefde, zeer oude abdij van Landevennec, die kan bogen op een geschiedenis van 15 eeuwen.

Een andere Benedictijn, met een verschillende opvatting van trouw, Dom Gérard Calvet, prior van Le Barroux, brak met de aartsbisschop en veroordeelde de bisschopswijdingen waarbij hij tegenwoordig was, leverde zichzelf uit in de handen van Rome «zonder enige doctrinaire of liturgische concessie.» (!) Maar in 1995 zou hij in Rome de Novus Ordo Mis concelebreren met paus Johannes Paulus II.

Rome, 4 december, 20ste verjaardag van de hervorming van de liturgie. Een Apostolisch Schrijven van de paus zegt dat de hervorming van de liturgie absoluut traditioneel is en overeenkomstig de normen van de Heilige Vaders: «Ad normam sanctorum patrum.» !!

8 december. De zes katholieke bisschoppen wijdden Rusland toe aan het Onbevlekt Hart van Maria.

1989

De Priesterbroederschap St. Pius X begon met een eeuwigdurende H. Mis ter ere van het smartvol en Onbevlekt Hart van Maria, en hernieuwt sindsdien dagelijks haar toewijding aan haar. Er werd dus een begin gemaakt met voortdurende verering en het Allerheiligst Sacrament des Altaars blijft uitgesteld in meerdere huizen van de fraterniteit, iedere dag, over de gehele wereld, zodat de gelovigen voor de volgende intenties kunnen bidden:

1. De terugkeer van Rome en de bisschoppen tot de traditionele doctrine van de Kerk.
2. De heiliging van priesters en van kandidaten voor het priesterschap.
3. Het wekken van priesterroepingen en roepingen voor het religieuze leven.

In één jaar tijds wijdden onze bisschoppen 34 nieuwe priesters. De aartsbisschop, aan wie gevraagd werd of hij ooit ergens aan twijfelde en of hij spijt had van de stap die hij in 1988 had gezet, antwoordde:

«Absoluut niet. Alles was waarachtig providentieel en bijna miraculeus. Ik werd van vele zijden al lange tijd onder druk gezet en ik zou drie of vier jaar geleden al bisschoppen hebben kunnen wijden; het zou zelfs redelijk geweest zijn, maar ik geloof dat God wilde dat de dingen zich langzaam aan zouden ontwikkelen, zodat wij aan Rome en aan de geschiedenis zouden kunnen tonen dat wij alles hebben gedaan wat in ons vermogen lag om autorisatie te verwerven voor traditionele bisschoppen. De gelovigen zullen groter en groter in aantal worden en hun ogen zullen open gaan om uiteindelijk te zien wat de waarheid in deze zaak is. Zij zullen begrijpen dat het heil ligt in de katholieke Kerk en niet in de conciliaire Kerk die meer en meer schismatiek wordt. Ik weet dat mijn naam verwijderd is uit het Pontifical Directory van dit jaar, maar ik hoop dat hij niet is verdwenen uit het directory van Onze Lieve Heer, en dat is wat er toe doet.»

De eerste priesterwijdingen te Winona vonden plaats in het nieuwe seminarie. In Frankrijk werd gestart met een zomercollege voor priesters over theologische onderwerpen. Dat wordt met succes tot op de huidige dag voortgezet.

Rome, september. De paus schreef aan alle moslims van de wereld om hun te zeggen dat hij zich tot hen richt «in naam van dezelfde God die wij aanbidden.»

Terwijl de paus Allah aanbad kwamen op 19 november op Le Bourget 23.000 gelovigen bij elkaar om de Drieëne God te aanbidden en Hem te danken ter gelegenheid van het 60-jarig priesterjubileum van de aartsbisschop.

Italië, 1 december. Catharina Tangari stierf in het seminarie van Albano. Als spirituele dochter van Padre Pio had zij van hem het bevel gekregen haar leven te wijden aan het helpen van priesters en katholieke gelovigen in de communistische landen, door hen bij te staan met geld, medicijnen, boeken en religieuze voorwerpen. Die laatsten om hen te helpen het geloof te behouden. Signora Tangari zette dit apostolaat voort door de priesters van de Priesterbroederschap St. Pius X te helpen tot aan het punt waarop er geen enkel land meer zou zijn in de traditionele wereld dat niet op de een of andere manier door haar generositeit en toewijding was begunstigd. Gezuiverd door een langdurig verblijf in de gevangenissen van Tsjecho-Slowakije onder het bewind van de communistische KGB, was zij niet bang in het openbaar positie te kiezen voor aartsbisschop Lefebvre en zijn werk. Een waarachtig heilige ziel: zij gaat door ons te helpen vanaf haar welverdiende plaats in de hemel.

1990

Ongetwijfeld was het signora Tangari die vanuit de hemel het begin van ons Oost-Europese apostolaat mogelijk maakte. Op 23 mei bezocht pater Schmidberger Hongarije en droeg voor 200 gelovigen de H. Mis op in een kerk van Boedapest.

Op 29 april werd door 10.000 gelovigen in Friedrichshafen het twintigjarig bestaan van de fraterniteit gevierd, maar de aardse kroon van de aartsbisschop was er nog altijd een van doornen. Hij werd door het LICRA (League Against Racism and Anti-Semitism) beschuldigd van racisme en laster. Kardinaal Thiandoum, de Afrikaanse prelaat die priester gewijd was door de aartsbisschop, stelde een gebelgde publieke verklaring op tegen de beschuldigingen en ten gunste van de grote missionaris en aartsbisschop van Dakar, die uit Afrika vertrok, een buitengewone indruk achterlatend. De president van Gabon verdedigde «de goede aartsbisschop die dertig jaar lang in Afrika niets dan goeds heeft gedaan.» Wat een ironie om een prelaat als racist te veroordelen die van Afrikaanse regeringen de hoogste onderscheidingen kreeg, zoals de Equatorial Star of Gabon en de Grand National Order of Senegal, evenals van Frankrijk het Légion d'Honneur vanwege overzeese diensten. Mgr. Lefebvre legde rond deze tijd de laatste hand aan zijn boek The Spiritual Journey (de geestelijke reis).

De Karmelieten verhuisden naar Spokane in de staat Washington. In Ridgefield, Connecticut, maakten de grote aantallen retraitanten ons duidelijk dat er onmiddellijk een nieuw retraitehuis nodig was voor het Zuidwesten.

10 september, Canada. Een schitterend gebouw in Lauzon, Quebec, huisvest de grote Holy Family-school, die met 42 leerlingen van start ging.

In Gabon woonden 3000 gelovigen de Mis op Eerste Kerstdag in onze missiestatie bij.

Het noviciaat van onze zusters verhuisde ook in deze kersttijd van Armada naar Browerville, Minnesota.

1991

Monseigneur Marcel Lefebvre, emeritus aartsbisschop van Dakar, emeritus bisschop van Tulle (F), onze stichter, overleed op 25 maart, het feest van Maria Boodschap. Het is de dag van de priesterwijding van Ons Heer in de schoot van zijn Moeder Maria, en volgens de antieke martyrologia is dit tevens de dag van de dood van onze Heiland. Op de grafsteen van mgr. Lefebvre hebben wij de woorden gezet die hij wenste: "Tradidi quod et accepi", ("ik heb doorgegeven wat ik heb ontvangen").

Exact een maand later, op 25 april, volgde bisschop Antonio de Castro Mayer hem naar de hemel.

Toen mgr. De Castro Mayer met emeritaat was gegaan, zette zijn opvolger, bisschop Navarro, de systematische vervolging van alle traditionele priesters in Campos voort, verwijderde hen uit hun parochies en dwong hen de nieuwe godsdienst en de nieuwe Mis op. Het katholieke verzet was geconcentreerd rond de persoon van bisschop De Castro Mayer. Na zijn dood hadden zijn priesters en de duizenden gelovigen een bisschop nodig die, zonder persoonlijke jurisdictie te claimen, zijn bisschoppelijke faculteiten zou gebruiken om te wijden, te vormen en onder de katholieke bevolking het geloof hoog te houden in de huidige crisis.

Dit jaar zag ook de dood van Dom Edouard Guillou. Op 19 mei. Hij was Benedictijn en monnik van de abdij van Solesmes, een specialist in liturgie en kunst, auteur op het gebied van geschiedenis en literatuur. Hij was een van de eerste docenten van Ecône in 1974. Hij druppelde bij de jonge seminaristen geleidelijk de liefde in voor de Romeinse liturgie en voor Dom Prosper Guéranger, auteur van Het Liturgisch Jaar. Hij was een man van grote innerlijke overtuigdheid en bezat een nooit aflatend gevoel voor humor. Hij was gewoon te herhalen: «Steek je vlag nooit in je zak!»

In het district van de U.S.A. werd een eigendom verworven in Los Gatos, Californië, ter verwezenlijking van een hoognodig nieuw retraitecentrum.

1992

Vol energie werd het missiewerk begonnen in Oost-Europa: bezoeken aan Boedapest, Praag, Polen, Litouwen, de Oekraïne en Rusland. Rondreizende missionarissen van de broederschap bezochten ook Kenya, Sri Lanka (Ceylon) en de Dominicaanse Republiek. Om de Heer van de wijngaard met aandrang te smeken werkers in het veld te sturen lanceerde de broederschap een roepingenkruistocht.

14 januari. Pater Spiq, een Dominicaan, internationaal befaamd geleerde en kenner van de H. Schrift, overleed in Zwitserland. Ook hij behoorde tot de vroegste professoren die mgr. Lefebvre hielpen de eerste seminaristen te vormen.

In de U.S.A. werd op 13 mei (dag van de eerste verschijning te Fatima) het Regina Coeli House (Huis van de Koningin des Hemels) officieel geopend. Pater Schmidberger zegende het nieuwe moederhuis van het district in en wijdde het district van de Verenigde Staten van Amerika toe aan het Onbevlekt Hart van Maria.

Kardinaal Oddi dook plotseling in het seminarie te Ecône op. Na bij de graftombe van mgr. Lefebvre te hebben gebeden, riep hij in zijn unieke flamboyante Italiaanse tongval uit: «Dank u wel, monseigneur! Dank u, aartsbisschop!»

Pater Schmidberger schreef hem korte tijd later:

«Er zijn drie niveaus, eminentie, in de huidige crisis:

1. wij moeten erkennen dat wij in een zeer ernstige crisis leven en niet in een nieuw Pinksteren van de Kerk;
2. wij analyseren de fundamenten van deze crisis met gebruikmaking van de leerstukken van de pausen van de laatste twee eeuwen, omdat de crisis niet slechts een kwestie van het Latijn is;
3. we trekken conclusies en nemen ook concrete maatregelen, zodat we niet op Platonisch niveau blijven steken. Aartsbisschop Lefebvre en bisschop De Castro Mayer arriveerden op dit derde niveau op 30 juni 1988.»

De eerste priorij van de Filippijnen werd op 18 augustus in Manilla gevestigd.

Op 3 september consacreerde bisschop Williamson de prachtige kerk van St. Pius X in Cincinnati, Ohio.

Brussel, 13 september. Kardinaal Danneels inviteerde 300 godsdienstige leiders, christenen, boeddhisten, joden, moslims, Hindoes, animisten, om voor de wereldvrede te bidden. Daarmee wees hij af dat onze Heer Jezus Christus de enige is die vrede in de wereld kan brengen. Boeddha, Allah, Krisjna, donate nobis pacem. De priesterbroederschap organiseerde een concentratie katholieken voor een ceremonie van eerherstel voor de zonde van de kardinaal, waarbij alle staties van de Kruisweg in het openbaar werden gebeden.

Buenos Aires, 12 oktober: het congres van het 5de eeuwfeest van de ontdekking en de kerstening van Amerika bracht illustere sprekers bij elkaar die de nadruk legden op de noodzaak van herkerstening van het grote continent dat Columbus en koningin Isabella opdroegen aan Christus Koning.

1993

In het Saint Thomas Aquinas Seminarie te Winona kwamen 41 priesters bijeen voor de derde jaarlijkse bijeenkomst voor priesters (Annual Priests Meeting) van de U.S.A.

Het generalaat (algemeen moederhuis) van de congregatie verhuisde naar Menzingen in Zwitserland, in het kanton Zug.

Het conservatieve internationale magazine Trenta Giorni (30Dagen) publiceerde twee interviews en een artikel die onze doctrinaire positie uiteenzetten.

De betrekkingen met Oost-Europa intensiveerden. Ecône kreeg bezoek van drie bussen met 110 Oekraïners aan boord en 20 Russen brachten een week in het seminarie van Zaitzkofen (Beieren, omg. Regensburg) door. Onze priesters begonnen met bezoeken aan Albanië, Wit-Rusland en de Baltische landen.

Pater Paradis, een bejaarde Canadese priester, in Shawinigan sinds 1985, ging zijn eeuwige beloning tegemoet. Op 21 mei voltooide onze pater Henri La Praz zijn Calvarië op aarde: honderddertig operaties waarvan 80 onder algehele narcose en een aanzienlijk aantal van de laatste operaties zonder enige anesthesie tekenden een leven van blijmoedig lijden, dat van pater La Praz een priester en een slachtoffer maakt als onze Heer Jezus Christus. Een buitengewone en unieke ziel.

Gedurende de zomer volgden 400 retraitanten de vijfdaagse Ignatiaanse retraite, gepreekt in Zuid Amerika.

De onvermoeibare pater Schmidberger herhaalde zijn leus weer eens in een brief aan de leden van de priesterbroederschap:

«Wij zijn niet liberaal noch schismatiek: wij zijn katholiek, Rooms Katholiek. Wij willen de erfgenamen zijn van St. Thomas van Aquino, van de Heilige Paus Pius V, van de Priesterbroederschap van de Heilige Pius X. Wij zijn de zonen van aartsbisschop Lefebvre. Wij willen geen enkele bijzondere spiritualiteit, wij maken die van de Heilige Kerk van onze Heer Jezus Christus, Priester en Slachtoffer, Profeet en Koning, tot de onze. De heiligheid van de Kerk kan niet worden gevonden in de nieuwe liturgie, in het relativistische oecumenisme noch in de naturalistische laïcisering van de naties. De heiligheid van de Kerk ligt in de Heilige Traditie.»

En zo gaat het werk van de traditie voort en onze priesters onderwijzen alle landen. Dit jaar bezochten zij op regelmatige basis Moskou, Denemarken, Zweden, Noorwegen en Guatemala, en, op dezelfde tijd dat er een huis werd gekocht in Fatima, juist achter de basiliek van Onze Lieve Vrouw, opende de generaal overste een moeder-priorij in Oostenrijk als uitvalsbasis voor de zorg voor de geestelijke noden van heel oostelijk Europa, om van daar uit ons apostolaat in dit immense gebied te coördineren.

1994

In juli kwam het Generaal Kapittel van de Priesterbroederschap St. Pius X bijeen te Ecône om een nieuwe generaal overste te kiezen in de persoon van bisschop Bernard Fellay. Na een retraite kozen de 40 deelnemers aan het kapittel de nieuwe algemeen overste en zijn assistenten en vier dagen lang bespraken zij de problemen en de uitdagingen van het wereldwijde apostolaat van de priesterbroederschap. Alle aanwezigen hernieuwden de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria en het kapittel eindigde met de intronisatie van het Heilig Hart van Jezus in ons werk.

Een nieuwe encycliek verduisterde en verwarde de Kerk op 6 augustus: Veritatis Splendor, een document van liberale strekking, dat een naturalistische interpretatie voorstelt van de mysteries van de Menswording en de Verlossing, met een antropocentrische moraal, gebaseerd op de waardigheid van de mens en op de vrijheid van geweten. Een voortreffelijk meesterwerk van duisternis en dubbelzinnigheid.

Het werd 21 augustus. Abbé Coache, waarschijnlijk de laatste grote figuur, de laatste der mohikanen van het oude verzet, stierf vredig. Hij was doctor in canoniek recht en sinds vele jaren pastoor. Hij werd door zijn bisschop verbannen omdat hij doorging met de traditionele Sacramentsprocessie in zijn parochie. Door zijn publicaties en zijn pelgrimages naar Rome en Lourdes, was abbé Coache een grote steun voor de traditionele zaak.

1995

De Oude Garde gaat en laat het werk aan de jonge soldaten over. Op 12 mei gaf in Frankrijk pater Barcelonne zijn ziel op 94-jarige leeftijd aan God terug. Hij werkte 27 jaar in China, tot zijn verbanning door de communisten in 1952. Daarna was hij missionaris in Brazilië, en raad eens waar? Juist, in Campos. Hij keerde naar Frankrijk terug en bracht zijn laatste 10 jaren door in de Saint Nicholas du Chardonnet, waar hij de warm toegenegen bijnaam "de Patriarch" droeg. Als laatste woorden schreef hij in zijn testament:

«De enige gunst die ik vraag is te sterven in een daad van volmaakte liefde en totale overgave aan de oneindige genade van God.»

Hij was tot aan het einde trouw aan de H. Mis van de 73 jaren van zijn priesterschap.

Op 25 januari overleed novicemeester pater Urban Snyder, monnik van de Trappistenabdij van Gethsemani in Kentucky. Hij was een van de priesters die in de Priesterbroederschap St. Pius X werden geïncardineerd door de Heilige Congregatie voor de Religieuzen. Van 1972 tot 1976 doceerde hij te Ecône.

De pauselijke encycliek Ut Unum Sint consacreerde de oecumenische manie onder het ontoelaatbare geloof dat «De geest van Christus niet-katholieke Kerken gebruikt als middelen tot heil.». Na Vaticanum II was het oecumenisme een vrome wens. Na Ut Unum Sint is het oecumenisme een bevel voor de hele Kerk.

Terwijl het moderne Rome dieper en dieper wegzinkt in de duisternis der verwarring gaat de Priesterbroederschap St. Pius X kalm, rustig en zeker voort met haar verlichte werk onze gekruisigde Heer te prediken en zielen naar de hemel te geleiden.

In het voorwoord van zijn Spiritual Journey schreef aartsbisschop Marcel Lefebvre een geheimzinnige en ongewone alinea:

«Alvorens in de boezem van de Heilige Drievuldigheid binnen te treden, zal het mij toegestaan zijn de droom te realiseren waarvan God mij op een dag in de kathedraal van Dakar een glimp toonde. De droom hield in, vòòr de progressieve degradatie van het priesterlijk ideaal, dit door te geven in al zijn doctrinaire zuiverheid en in al zijn missionaire liefde; het katholieke priesterschap van onze Heer Jezus Christus, juist zoals Hij het schonk aan zijn apostelen, juist zoals de Kerk van Rome dat altijd heeft overgedragen tot aan het midden van de twintigste eeuw.»